Miesięczne archiwum: Luty 2012

Wojskowe aspekty udziału Polski w programie Partnerstwo dla Pokoju

Zgodnie z decyzją Rady Ambasadorów NATO po rozpoczęciu procesu planowania operacji wojskowej w Bośni, zaproponowano włączenie do tych działań państw uczestniczących w Partnerstwie dla Pokoju, w tym Polski. Wybór ten stanowi znaczący gest polityczny, określający w pewnym stopniu preferencje Sojuszu co do przyszłych członków paktu.

Szóstego listopada 1995 r. strona polska przekazała NATO list informacyjny o zainteresowaniu uczestnictwem kontyngentu WP w operacji IFOR.

Udział batalionu WP w tej strukturze stanowił dowód naszego przygotowania do udziału w zintegrowanych strukturach Sojuszu Północnoatlantyckiego i umocnił pozycje Polski jako wiarygodnego, militarnego partnera NATO.

Operacja wojskowa w Bośni była pierwszym, praktycznym współdziałaniem jednostek WP i NATO, wychodzącym poza program Partnerstwa dla Pokoju. Udział w niej jednostek wojskowych Wojska Polskiego był uzasadniony z następujących względów[1]:

–         umocnił pozycję Polski na arenie międzynarodowej jako ważnego uczestnika utrzymania stabilizacji i pokoju na świecie;

–         stwarzał możliwość zaprezentowania wieloletnich doświadczeń WP z udziału w operacjach pokojowych ONZ;

–         stwarzał warunki międzynarodowej współpracy wojskowej na szczeblu operacyjnym;

–          stanowił kolejny dowód na to, że Polska traktuje program Partnerstwa dla Pokoju jako etap przygotowawczy do członkostwa w NATO.


[1] M. Kuczyński i M.Ray-Ciemięga „Bałkański syndrom 1991-1999”, W-wa 2000 r., Wyd. Elipsa, s. 96